|
“ Weet je, dat gepiep in je oren? Die pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeep.
Dat is het geluid van afstervende gehoorcellen. Hun zwanenzang.
Als ze weg zijn, hoor je die frequentie nooit meer. Geniet er zolang nog van.”
Deze onheilspellende quote komt uit een filmfragment van Children of Men.
Hele toffe film trouwens waarin Clive Owen weer een knap staaltje acteerwerk neerzet.
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nu aanhaal.
Aanleiding is het stuk dat ik een tijd geleden in de Volkskrant heb gelezen. De kop luidt:
Waarom oordoppen als geluid zachter kan?
Joop Beelen, directeur van de Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden, waarschuwt voor de gevaren van luide muziek met als mogelijk gevolg tinnitus (oorsuizen). ‘ Muziekliefhebbers, en de jongeren voorop, moeten goede gehoorbescherming serieus gaan nemen’ pleit hij. Ook zegt hij dat juist artsen en gehoorspecialisten hun patiënten goed moeten voorlichten en ze niet afschepen met gevaarlijke geruststellingen.
Voor mij als artiest is dit artikel dubbel. Ik ben het helemaal eens met de beste heer Beelen (toevallig familie van ???), maar tegelijkertijd ben ik de eerste die aan Joost, geluidsman van de Fakkelbrigade, zou vragen om die beats wat harder te pompen als ik merk dat het publiek niet zo los gaat als ik zou willen. Toch gek. Omdat je oren wennen aan het harde geluid, heb je snel extra volume nodig om diezelfde kick te krijgen. Daar komt bij dat de drempel waarbij je de muziek begint te voelen tussen de 90 a 100 decibel ligt, terwijl je bij 80 db al op het punt zit dat het schadelijk wordt.
Het zien van It's All Gone Pete Tong, een film waarin een house dj compleet doof wordt, heeft me toch wel aan het denken gezet. Waarom draag ik gehoorbescherming terwijl mijn publiek wel blootgesteld wordt aan die extreme frequenties? Ja natuurlijk, artiesten en soundengineers staan een paar keer per week in zalen en daardoor heeft het gehoor minder tijd om zich te herstellen. Maar toch.
Als voorbeeld: in een omgeving waar het volume een hoogte van 80db bereikt, kan je een uurtje staan, zonder dat het direct schadelijk is. Schroef je dat aantal op naar zo’n 100 db, dan zou die tijd dat je dat je ‘veilig’ bent 10 minuten zijn.
Gewenning. Omdat we nu allemaal gewend zijn om op een bepaalde manier shows te geven en als publiek het op een bepaalde manier te ervaren, lijkt losgaan en genieten samen te moeten gaan met snoeiharde volumes. De manier waarop cd’s tegenwoordig worden gemasterd is daar ook een goed voorbeeld van. Zo hard dat er geen ruimte meer is voor dynamische verschillen. Natuurlijke pieken en dalen vlakken af, iets dat naar mijn mening naadloos aansluit bij de prozac beleving van deze tijd.
Gelukkig is het niet allemaal dood en verderf. Joost legde me uit dat hij om het gehoor van de bezoekers niet te vermoeien qua volume meegaat met de dynamiek van de show.
Kijk ik naar het buitenland dan zie ik dat de De Turn Me Up beweging zich hard maakt voor het terugbrengen van de dynamiek in de muziek. Ze constateren dat die Loudness War, zoals ze het zelf noemen, geen bewuste keuze is, maar eerder iets is omdat iedereen het doet. De beoogde wetgeving op volumebegrenzing voor alle mp3-spelers doet ook een duit in het zakkie. Maarrrrrrrrr..... natuurlijk moet het niet doorslaan in betutteling. Zelfbeschikkingsrecht. We moeten zelf weten of we ons gehoor naar de $*%^#@§% helpen.
Een baslijn moet je door je lichaam voelen. De grond moet ook gewoon meetrillen anders is het geen live ervaring. Maar het is wel interessant om jezelf eens de vraag te stellen of de muziek nog even mooi of lekker klinkt als het een aantal decibellen omlaag gaat. Kan je nog steeds van een live show genieten als het geluid zachter staat? |
Blog
DOWNLOAD HIER
